"İlk Görüşte Aşk" büyük bir yalandır

Bu gece sevip, sevilme olayına kafa yormak istiyorum. Söylediği sizleri çok sevdiğim kelimelerle arası gayet iyi olan Oscar Wilde'ın "Kadınlar kulaklarıyla sever, erkekler gözleriyle." sözü bu yazıyı yazmama neden oldu diyebilirim. İstisnalar kaideyi bozmaz diyerekten sözün hakkıyla söylenmiş bir söz olduğunu düşünüyorum. O istisnai durumlardan biri de benim aslında ama genele vurursak durum bu.
Şimdileri pek sorgulamıyorum ama eskiden sevgilim olan insanların, kısa süreli takıldığım insanların, tanımaya çalıştığım insanların beni ne için sevdiğini hep sorgulardım.Hiç unutmam yıllar önce bir gece, çok yakın arkadaşlarıma bile beni neden seviyorsunuz diye mesaj attığımı hatırlarım :) doğal olman, güvenilir olman, sen olduğun için... gibi cevaplar gelmişti arkadaşlarımdan, neyse konumuzun dışına çıkmak istemiyorum. Arkadaşlık ilişkilerinden çok gönül ilişkileri hakkında yazmak istediklerim. Şöyle bir düşündüm bu gece, "kız arkadaşlarım beni neden sevdi, eğer gerçekten sevdilerse?" diye. Daha sonra da "Peki ya ben neden onları sevdim?" dedim, Oscar Wilde'ın sözü işte burada yardımcı oldu bana. Kendimi anlatabildiğim kızları etkileyebilmiştim ben ve ne yazık ki çenemin tavan yaptığı çoğu kız aslında benim gerçek aşkım değildi belki de onu farkettim. Çünkü düşündüm de gerçekten aşık olduğum kişiyle konuşurken nefes almak bile zor geliyordu kalbimin çarpıntısından, yaşadığım heyecandan, kelimeleri yan yana dizmek, diğer kızlara yaptığım gibi kendi deyimimle kelimeleri dansettirmek ne mümkün. Ama ben de onları zamanla sevmeyi öğrendim ve çoğunun düşüncelerine aşık oldum diyebilirim. Kadınlar aslında doğru olanı yapıyordu kulaklarıyla seviyorlardı. Benim düşüncelerimi, yaptıklarımı, hayallerimi, zevklerimi seviyorlardı. Yanlışı biz yapıyorduk halbuki, biz dış görünüşe aşık oluyorduk daha hiç tanımadan, kim olduğunu bilmeden... Düşündüğümde bu kadını bir seks objesi olarak görmek gibi bir şeydi belki de onun dış görünüşünü sevmek, bir kadına "sadece" "güzelsin" demek bir nevi hakaret sayılırdı bence, iltifat onun davranışlarına yapılmalıydı. Bilmiyorum beni dış görünüşüm için seven de olmuştur belki, ahım şahım bir dış görünüşüm yok aslında ama bunun şüphesinden bile rahatsız olmuşumdur hep, "beni dış görünüşüm için sevme" diye çok tembihlemişimdir karşımdakine. Çünkü Allah'ın bahşettiği bir özelliktir dış görünüş ve ben onu elde etmek için hiçbir çaba göstermedim.Benim için çaba gösterdiğim özelliklerim daha değerli olmuştur her zaman ve olması gereken de bu bence. Aksi takdirde, insana kendini boş insanmış gibi hissettirebiliyor bu tutum. Eğer dış görünüşe göre seveceksen de birini, yüzündeki bir yara izini sev, çok neşeli birinin dudaklarının etrafında oluşmuş kırışıklıkları sev ne bileyim yaşamına dair bir şeyi sev. Göreceksiniz ki, mutluluk bir kızın 90-60-90 fiziğinde ya da bir erkeğin müthiş baklava şeklinde karın kaslarında değil, mutluluk en kötü anında bile sana tebessüm ettirebilen seni anlayan birinde.
Bunları ben yazıyorum, saçmalamışsın diyen de olabilir elbet haklı da olabilirler kendi düşüncelerimi paylaştım. Dış görünüşünden etkilenmediğiniz,düşünceleri size uygun olan biriyle de sevgili olun demiyorum onlardan da çok güzel arkadaş olur belki de. Ama gönül ilişkisi kuracağınız birini seçerken de bir tutam dış güzellik koyarken, iki tutam da iç güzellik koyarak hazırlayın size uygun olan karışımı.

Dipnot: Bunu yazan kişi, tuhaf bir insandır. Hiç görmediği birinin sadece sesini duyarak, düşüncelerine ve tatlı diline aşık olmuş ona "dış görünüşün nasıl olursa olsun seni seveceğim" demiş ve gördüğünde daha da çok sevmiş sıradışı ilişkiler aşamış bir adamdır. Yazım abartılı gelmişse pek takmayın derim :)