Demo Niteliğinde Yazılar Vol:2

Geldi, durdu, gitti. Geldi, durdu, gitti. Geldi, durdu, siktir olup gitti... Üç notalı, nakaratı uzun başa saran bir şarkıydı hayatına giren kadınlar onun için. Tek düze olmuş, kendini tekrar eden bir hayat! Gittikten sonra hepsinin aynı olduğu, varlıklarında ise "bu seferki farklı" dedirten, girdili çıktılı, kapı eşiğinden bakmalı kısa süreli hayat paylaşımlarıydı hepsi.
Misafirdi hep birilerinin hayatında, kalıcı değildi. O da istiyordu belki bir düzen kurmayı lakin yadırgıyordu belli bir zaman sonra yerini. Belki de "misafir şımartılmasını" seviyordu, kısa süreli el üstünde tutulmaları... Kimi kraliçe, kimi prenses, kimisi sultandı; demokrasi, hak ve eşitlikten söz edilemezdi. Çünkü daima birisi daha çok severdi, orta yolu yoktu. Eşit diye bir şey de yoktu zaten. Matematikteki soyut değerler için var olmuş bir kelimeydi, hayata uyarlandığında pratikte sınıfta kalan bir kelime.
O iyi olanı sevmek istiyordu sadece. Karşısına çıkan kendini ne kadar özel hissetse de onu özel kılan kendisi değil, karşısındaki adamın değer verilebilecek küçücük bir nokta dahi görse onu ödüllendirmek için elini korkak alıştırmamasıydı.
En sonunda hep yanıldığını fark etti. Hepsi kendisini özel hissetmişti ama onunla birlikteyken özel olduklarının farkına o an için varamıyorlardı. O öyle bir yüceltmişti ve büyütmüştü ki karşısındakileri, hiçbirisinin hayatına zorla girmemişken hatta çoğu onun hayatına girmeye çalışmışken şimdi kapı dışı edilmeye çalışılıyordu. Bu noktada özelden, genele yaklaşım ışık hızıyla kendisini gösterirdi. Anlıyordu ki bu da farksızdı, diğerlerinden tek farkı çıkış şekliydi belki de.
Hepsinin geri dönüşüne de tanıklık etti gidişlerine şahitlik eden gözleri. Kendini dünyanın en müthiş kadını hissederek gidenler; sıradan, basma kalıp bir varlık olduklarını hissettikleri gibi geri dönmeye çalıştıklarında, o zaten sıradan olduklarını gidiş anında anlayıp çoktan kapatıp kilitlemişti onlara kapıyı, asla açılmayacakmışçasına.
Hata yaptı, yaptı, yaptı, bir daha yaptı... Hatasının ne olduğunu da biliyordu, fazla değer yüklemek olduğunu da fark etti hep ama "ya bu hakediyorsa" dedi ve yine hata yaptı, yanıldı.
Değişti, ne mutlu ki en sonunda değişti. Anladı ki hayatına giren hiçbiri onun kadar değerli değildi. Yarattığı hayali karakterler, süper kahramanlardı sadece. Gerçek hayyatta var olmayan!